Blog

“ஏய்… அப்படியெல்லாம் இல்லை ஷெண்பா… அதான் சொன்னேனே, வொர்க் லோட்!” என்றான் பதறிப்போய். அந்தப் பேச்சை அப்படியே கத்தரித்தவள், “அங்கிள் என்ன சொன்னாரு?” என வினவினாள். அவளை […]

அவரின் கோபம் கொஞ்சம் மட்டுப்பட்டிருக்க, ஆதங்கம்தான் நிரம்பி இருந்தது. மகன் கணவரிடம் பேசியதையும் கண்ணீர் உகுத்ததையும் பார்த்த பெற்ற உள்ளம் தாயாய்த் துடித்துப் போனது. அவரறியாது விழிகளில்

திவாகர் வந்து ரங்கராஜன் அறையிலிருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்து பத்து நிமிடங்கள் கடந்திருந்தன. அவனைப் பார்த்ததும் மெதுவாய் படுக்கையிலிருந்து எழுந்து அமர்ந்தவரின் கரங்கள் மூக்குக் கண்ணாடியைத் துழாவி எடுக்கத்

“இந்த சாரி எதுக்குன்னு தெரிஞ்சுக்கலாமா?” குமரன் குரலிலிருந்த கேலியில் சிவந்தவள், “எதுக்கோ…” என்றாள். அவள் கன்னம் இரண்டிலும் செம்மை படர்ந்தது. முகத்தை வெட்கத்துடன் அவன் மார்பில் தேய்த்தாள்.

குமரனுக்கு வங்கியில் கடன் வாங்கியப் பணம் கைக்கு வந்து சேர்ந்திருக்க, செங்கல் சூளை அமைப்பதற்கான பணியில் மும்மரமானான். இடம் பார்ப்பது, அதற்குத் தேவையான எந்திரங்கள் வாங்குவது என

ஒரு நொடி அவளுக்கு எதுவுமே புரிபடவில்லை. அவன் அணைப்பிற்குள் இருக்கிறோம் என்பதை தாமதமாய் உணர்ந்த ஷெண்பா, “என்ன… என்ன, எதுக்கு தேங்க்ஸ் சொன்னீங்க?” எனத் திணறலாய்க் கேட்டவளை

“ஏன் ஷெண்பா இப்படி பண்ண?” அதிர்ந்தக் குரலில் ஆதங்கம்தான் பிரதானமாய் இருந்தது. “எனக்கு நீ வேணும் குமரா, இத்தனை நாள் வெட்டி ஈகோவுக்காக பிரிஞ்சு இருந்துட்டோம். இனிமேல்

சிறிது நேரம் பேசி அவளது மனநிலையை மாற்றியவன், அவள் கையில் கொஞ்சம் பணத்தைத் திணித்தான். “இதை செலவுக்கு வச்சுக்கோ… வேற எதுவும் வேணும்னா, கால் பண்ணு. இந்த

சில நொடிகள் திவாகர் அமைதியாய் நின்றிருந்தான். ஷெண்பாவின் விசும்பல் அதிகமாகவும், அவளது கைகளைப் பிடித்துத் தன் முன்னே நிறுத்தியவன், “ஷெண்பா, ஏன் இந்த அழுகை, முதல்ல நிறுத்து!”

திவாகர் எதுவும் பேசாது விறுவிறுவென வெளியேறினான். அவன் முகத்தைப் பார்த்தே அகத்தை கணித்த ஷெண்பா, வேதனையுடன் பார்த்தாள். விக்ரம் தங்கையை அழைத்துக்கொண்டு நடக்க, மூவரும் வீட்டிற்குச் சென்று