மௌனம் – 22.2
“போய் கதவைத் திறங்க… ஓடுங்க!” அவள் விரட்டியதும், அவன் சென்று பார்க்க, சஷ்டி நின்றிருந்தாள். “மாமா… உங்களோட ஒரு செல்ஃபி எடுக்கலாம்னு வந்தேன். என் ப்ரெண்ட் மீரா […]
“போய் கதவைத் திறங்க… ஓடுங்க!” அவள் விரட்டியதும், அவன் சென்று பார்க்க, சஷ்டி நின்றிருந்தாள். “மாமா… உங்களோட ஒரு செல்ஃபி எடுக்கலாம்னு வந்தேன். என் ப்ரெண்ட் மீரா […]
“தயிர் பச்சடி வைக்கவா தம்பி?” எனக் கேட்டு தேவாவின் தட்டில் இல்லாதவற்றைப் பார்த்து பார்த்து கிரிஜா பரிமாறினார். “ம்மா… நீங்க சாப்பிடுங்க. நான் அவரைப் பார்த்துக்கிறேன்…” எனத்
ஜீவா உரைத்தது போல தேவா அடுத்த படத்திற்கான கதைக் கரு, வசனம், படப்பிடிப்பு இடம் என ஒவ்வொன்றையும் தயார் செய்தான். அந்தப் படத்திற்கான நாயகனிடம் ஒருவருடம் முன்பே
“ஏன் ஜீவா… இதுக்குப் பேர் பெரிய வெங்காயமா? இல்ல, இன்னும் கொஞ்சம் சின்னதா வாங்கிட்டு வந்திருக்கலாம் நீ” கோமதி அலுக்க, ஜீவா அவரைச் சின்ன முறைப்புடன் பார்த்தாள்.
“இதோ… உங்க வாய்லருந்தே வந்துடுச்சே, அந்தப் பொண்ணுக்கு நான் அதிகம்னு. அந்த எண்ணம்தான் உங்க ஆழ்மனம் வரை இருக்கு. இதே எண்ணத்தோட நீங்க அவங்களை கல்யாணம் பண்ணா
“அது… அது எனக்கொரு பொண்ணைப் பிடிச்சிருக்கு ஜீவா…” மறைக்காமல் ஒப்புக்கொண்டான் தேவா. “யாரு சார் அந்தப் பொண்ணு? கோ ஆக்டரா? இல்ல மாடலா? அசிஸ்டன்ட் டைரக்டர்?” அவள்
“சார்… தேவா சார்!” தன் தோளைத் தொட்டு உலுக்கிய கரத்தில் தேவாவிற்குச் சுற்றம் உறைத்தது. கீதனை அவன் பார்க்க, “சார், டைம் டென் ஓ க்ளாக் ஆச்சு.
அதை எப்படித் தாயிடம் விளக்குவான்? காதல், பிரியம் என எத்தனையோ பேர் இருந்தும் ஒன்றுகூட இவன் வாயிலிருந்து உதிரவில்லை. அப்படி ஏதாவது சொல்லச் சென்று விக்ராந்த் கேலி
“தேவா, உனக்குப் பிடிக்கும்னுதான் இனிப்பு கம்மியா போட்டு கேசரி செஞ்சேன். நீ அதைத் தொடக் கூட மாட்டுற?” ரேணுகா கிண்ணத்தில் சீண்டப்படாமல் இருந்த கேசரியைப் பார்த்துக் குறைபட்டார்.