உள்ளம் – 36.3
“வர வர ரொம்ப பேசுற மனோ!” என்று அவர் பொய்க் கோபத்தோடு சமையலறைக்குள் நுழைய, பள்ளி சென்றிருந்த குழந்தைகள் வந்துவிட்டனர். குமரன் உள்ளே நுழைந்தவன் சொக்கனைக் கண்டும் […]
“வர வர ரொம்ப பேசுற மனோ!” என்று அவர் பொய்க் கோபத்தோடு சமையலறைக்குள் நுழைய, பள்ளி சென்றிருந்த குழந்தைகள் வந்துவிட்டனர். குமரன் உள்ளே நுழைந்தவன் சொக்கனைக் கண்டும் […]
வாரத்திற்கு ஒருநாள் கோவிலில் சந்திப்பு அப்படியே வீடுவரை சென்றிருந்தது. குமரன் இல்லாத போது வீட்டிற்கு வந்து சென்ற சொக்கநாதன் மகனைக் காணும் ஆசையில் அவனிருக்கும் போதும் வர
சில வருடங்களுக்குப் பிறகு, “ஒரு இடத்துல ஓடாம நில்லு டி. அப்பாவை மாதிரியே சேட்டை. சொல் பேச்சே கேட்குறது இல்ல!” ஐந்து வயது மகளை அதட்டி உருட்டிய
“கை வலிக்கும்ங்க, என்னை இறக்கி விடுங்க!” என்றாள் சுகமான அலுப்புடன். “உன்னை மட்டும் தூக்குனாதான் டி கை வலிக்கும். என் புள்ளையை சேர்த்து தூக்குனா, அது சுகமான
“சாரி மா… நான் ரொம்ப சுயநலவாதி மா. எனக்காகன்னு இவ்வளோ யோசிக்கிற உங்களுக்கு என்ன வேணும்னு ஒருநாள் கூட யோசிக்கலை மா. என்னோட விருப்பமும் கோபமும் மட்டும்தான்
உங்க விஷயத்துல உங்களோட அப்பா இப்படித்தான் இருக்கணும்னு, இருப்பார்னு நீங்களா ஒரு கற்பனையைப் பண்ணிக்கிட்டீங்க. அந்தக் கற்பனைக்கு ஏத்த மாதிரி அவர் இல்லைன்ற ஏமாற்றம் உங்களுக்குள்ள கோபமா
அனல் பார்வை பாரத்தான். “ஏன் டி நேத்து நான் போக வேணாம்னு சொல்லியும் இங்க வந்த?” எனக் கேட்டவன் குரலில் அத்தனை காரம். இரவெல்லாம் அவனுடைய தவிப்பை
மருத்துவமனையில் ரங்காவினருகே குமரன் அமர்ந்திருக்க, ராதாவும் மனோவும் பணிமனைக்குச் சென்றிருந்தனர். அத்தனை நேரம் விழிகளை மூடியிருந்தவர், அப்போதுதான் கண்ணைத் திறந்தார். குமரனும் அவரைத்தான் பார்த்திருந்தான். ரங்கா எழுந்தமர
மனோஹரி ராதாவுடன் இங்கே வீட்டிற்கு வந்துவிட்டாள். உள்ளே நுழைந்ததும் தந்தை அறைக்குச் செல்ல கால்கள் பரபரத்தன. அவரைக் காண வேண்டும், தன் தாய்மையடைந்ததைக் கூறி மகிழ வேண்டும்
“அண்ணி… நான் அத்தையாகிட்டேன்!” என்ற ஷெண்பா துள்ளிக் குதித்து அவள் கன்னத்தில் அழுந்த முத்தமிட, திவாகர் தங்கயை சிரிப்புடன் பார்த்திருந்தான். சொக்கநாதனுக்குக் கால் தரையில் இல்லை. அடுத்தடுத்து