மௌனம் – 22.2
“போய் கதவைத் திறங்க… ஓடுங்க!” அவள் விரட்டியதும், அவன் சென்று பார்க்க, சஷ்டி நின்றிருந்தாள். “மாமா… உங்களோட ஒரு செல்ஃபி எடுக்கலாம்னு வந்தேன். என் ப்ரெண்ட் மீரா […]
Your blog category
“போய் கதவைத் திறங்க… ஓடுங்க!” அவள் விரட்டியதும், அவன் சென்று பார்க்க, சஷ்டி நின்றிருந்தாள். “மாமா… உங்களோட ஒரு செல்ஃபி எடுக்கலாம்னு வந்தேன். என் ப்ரெண்ட் மீரா […]
“தயிர் பச்சடி வைக்கவா தம்பி?” எனக் கேட்டு தேவாவின் தட்டில் இல்லாதவற்றைப் பார்த்து பார்த்து கிரிஜா பரிமாறினார். “ம்மா… நீங்க சாப்பிடுங்க. நான் அவரைப் பார்த்துக்கிறேன்…” எனத்
அதைத் தானும் புரிந்து கொண்டு,”உங்களேட மனநிலை இப்போ எப்படி இருக்குன்னு எனக்கு ரொம்பவே நல்லா புரியுதும்மா. உடனே நீங்க இதுக்குப் பதில் சொல்லனும்னு அவசியம் இல்லை! நல்லா
கிரிஜாவின் பார்வையை வைத்தே அவர் மனவோட்டத்தை உணர்ந்தவளுக்கு, இதை இதற்கு மேலும் வளரவிடும் எண்ணமில்லை. அவர் மனம் அத்தனை எளிதில் மாறாது.தேவாவிற்கு எந்த வகையிலும் தன் செய்கைகள்
பார்கும் இடமெங்கும் ஏதோ ஒரு வாசனைத் திரவியத்தின் சுகந்தம் நிரம்பி வழிந்தது. ஆங்காங்கே மெழுகுதிரி, ரோஜா, மல்லிகை எனப் பூக்கள் என முதலிரவிற்குத் தயாராக இருந்த அறையின்
ஜீவா தேவாவைப் பார்த்தாள். அவனிடம் அவள் பேச வேண்டும் என்ற செய்தி அதில் புதைந்திருந்தது. அவனுக்கும் அவளிடம் பேசி விளக்கம் தரும் எண்ணம்தான். “ஆன்ட்டி… வித் யுவர்
அதில் அவளுக்கு வருத்தமில்லை. மாறாக நிம்மதிதான் பிறந்தது. எப்போதோ அவள் அவனைக் கடந்து தனக்கான பாதையில் நடக்கத் தொடங்கியிருக்க, மீண்டும் எங்கிருந்தோ முளைத்து வந்து மடையை மாற்றப்
சரியாக காலில் நுழையாத காலணியை மனதிற்குள் திட்டியபடியே அதை அணிந்த தேவா, நிமிர்ந்து தாயைப் பார்த்தான். அவர் அவனைத்தான் முறைத்துக் கொண்டிருந்தார். “ஷார்ப் ஃபைவ் ஓ க்ளாக்மா.
மௌனம் – 19 சட்டையின் முதலிரு பொத்தானைக் கழட்டிவிட்டு உடையைத் தளர்த்தியபடியே வீட்டிற்குள் நுழைந்த தேவாவின் முகத்தில் கொஞ்சமல்ல, நிறையவே கடுப்புதான். ஜீவாவின் எதிர்வினை அவன் எதிர்பார்த்ததுதான்