Blog

“அப்பா!” பெரும் அலறலுடன் மனோஹரி ரங்காவினருகே செல்ல, குமரன் மீது மொத்தப் பாரத்தையும் சுமத்தியிருந்தார் மனிதர். திவாகர் கழுத்திலிருந்த மாலையைக் கழற்றிவிட்டு அவருக்கு மறுபுறம் சென்று தாங்கினான். […]

“ஏன் டி இப்படி பண்ண? அவனைப் பிடிச்சிருக்குன்னா எங்கக் கிட்ட சொல்லி இருக்கலாம் இல்ல. ஒன்னுக்கு ரெண்டு பேர் இருக்கோமே! செத்துட்டோம்னு நினைச்சு நீயா கல்யாணம் பண்ணீட்டு

சாக்லேட் சாப்பிடக்கூடாதுனு இப்போ தான சொன்னேன். நான் வர்றதுக்குள்ளயும் ரெண்டு பேரும் அதுவும் நைட் டைம்ல இவ்ளோ பெரிய சாக்லேட்டை சாப்பிட்டு இருக்கிங்க” என்று ஏகமாய் முறைக்க,

காதல் 40: “பாட்டி அம்மாவும் அப்பாவும் எப்போ வருவாங்க…?” என்று பத்தாவது முறையாக எழில் வினா தொடுக்க, “இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில வந்திடுவாங்கடா செல்லம்” என்று கோதையும்

ஷெண்பா முகம் முழுவதும் அப்பிய பயத்துடன் நிற்க, ஏனோ குமரன் முகத்தையும் அவளது சிந்துமாவையும் தைரியமாய் எதிர்நோக்க முடியாது தலையைக் கவிழ்த்தாள். தன் செயல் அவர்களுக்கு எத்தகைய

முகத்தைச் சுருக்கியவள், “என்னை முறைச்சா ஆச்சா? நான் என்னப் பண்ணேன்?” என இவள் சடைத்துக்கொண்டாள். இன்னும் பதினைந்து நாட்கள் வீட்டிலிருக்க வேண்டும் என்ற நினைப்பே சலிப்பைக் கொடுத்தாலும்

“அது அண்ணா கவின் திடீர்னு தூக்கத்துல இருந்து எழுந்து உங்களை தேடி அழ ஆரம்பிச்சிட்டான். அவன் சத்தத்துல எழிலும் எழுந்துட்டான். நான் சமாளிக்க ட்ரை பண்ணேன் முடியலை…”

குமரனுக்கு ஏனோ அவளின் கோபத்தில் சிரிப்பு வந்தது. புன்னகைத்தால் திட்டுவாள் என எண்ணி அதை உதட்டுக்குள் மறைத்தவன், “ஏய்! அதான் எங்கக் கூட வான்னு நான் கூப்பிட்டேன்

காதல் 39: அவனுடைய அனைத்தையும் தன்னிடம் சரணடைய வைத்துவிட்டு தன்னுடைய பதிலுக்காக முகம் நோக்குபவனை‌ கண்டு ஒரு நொடி பேச்சற்று போனவளுக்கு விழிகளில் நீர் ஏகமாய் வழிந்தது.

வெளிச்சம் மங்கி இரவு கவிழத் தொடங்கியிருந்த மாலை பொழுது. வெளியே சென்ற மூவரும் இன்னும் வீடு திரும்பவில்லை என சிந்து திண்ணையிலே அமர்ந்துவிட்டார். அவரது பார்வை நொடிக்கொரு