என் உள்ளம் கேட்குமே – 11.4
“வீட்டுக்குப் போய்ட்டு, அம்மா அப்பாவோட வா மா!” சிந்துவின் சாந்தமான குரல் இவளது செவியை அடைந்தது. நொடியில் எப்படி இவரால் பாவனையை மாற்றி மாற்றி பேச முடிகிறது […]
“வீட்டுக்குப் போய்ட்டு, அம்மா அப்பாவோட வா மா!” சிந்துவின் சாந்தமான குரல் இவளது செவியை அடைந்தது. நொடியில் எப்படி இவரால் பாவனையை மாற்றி மாற்றி பேச முடிகிறது […]
பத்து நிமிடத்தில் விடுப்புக் கூறிவிட்டு மனோ வர, இருவரும் வீட்டை நோக்கிப் பயணித்தனர். இவளது கை அவனது தோளில் பதிந்திருந்தது. இல்லை என்றால் வாகனத்தை இயக்கமாட்டேனே என்று
தாங்கள் உயர்ஜாதியிலிருக்கும் போது மனோ தாழ்ந்த ஜாதியில் ஒருவரனைக் கரம் பிடிப்பதா என்ற ஆதங்கமும் கோபமும்தான் காரணம். ஆனால், மூன்று நாட்கள் முன்பு கண்ட மகளின் தோற்றத்தில்
குமரன் பேசிச்சென்று முழுதாக இரண்டு நாட்கள் கடந்திருந்தன. அவன் சென்றதிலிருந்தே ரங்கராஜன் ஒருவரிடமும் பேசவில்லை. அறைக்குளே அடைந்து கிடந்தார். செங்கல் சூளைக்குச் சென்று திரும்பினார். அவ்வளவுதான் என்
காசிநாதன் கோமதி தம்பதியினர் தென்காசி அருகே பண்பொழி என்ற கிராமத்தில் தான் வசித்து வருகின்றனர். இப்போது ஊட்டியில் இருந்து தென்காசியை நோக்கி சென்று கொண்டிருந்தனர். இளையவர்கள், “அப்பா
காதல் 13: உதகையின் காலை நேரத்து குளிர் காற்று உடலை மிதமாய் தழுவிச் செல்ல விழிகளை மூடி அதனை அனுபவித்தபடி வந்த மகிழினியின் மனதிற்குள் ஆயிரம் ஆயிரம்
. பதில் சொல்ல நா எழவில்லை. இருந்தும் பதிலை கூறியாக வேண்டிய கட்டாயமே, “இல்லை எனக்கு தெரியாது. நான் இதுக்கு முன்னாடி இதை யூஸ் பண்ணது இல்லை”
அவர் கேட்டதும் சட்டென்று வாய்க்கு வந்ததை கூறி இருந்தாள். இப்படி பொய் கூறிவிட்டோமே என்ற எண்ணம் மனதை வருத்த இதை விட பெரிய பொய் ஒன்றில் தான்
காதல் 12: “ம்மா இது ம்மா அது” என்று எழில் ஒவ்வொரு உடையாக எடுத்து காண்பிக்க, பையில் உடையை அடுக்கி கொண்டிருந்த மகிழ், “போதும் டா பட்டு.
“மனோ, எங்கடி போய்ட்ட? வீட்டுக்கு வர இவ்வளோ நேரமா? ஃபோன் பண்ணா எடுக்க மாட்டீயா? அறிவிருக்கா டி உனக்கு?” ராதா படபடவென பொரிந்தார். “நான் குமரன் பேசுறேன்!”