மௌனம் – 14.2
“அது சரி… நான் கேக் வேணாம்னு சொன்னேன். பட், எல்லாரும் சேர்ந்து வாங்கிட்டாங்க. யூஸ்வலா யாருக்குப் பெர்த் டேன்னாலும் வாங்கிடுவாங்க. எனக்குத்தான் சின்ன பையன் இல்ல நான்னு […]
“அது சரி… நான் கேக் வேணாம்னு சொன்னேன். பட், எல்லாரும் சேர்ந்து வாங்கிட்டாங்க. யூஸ்வலா யாருக்குப் பெர்த் டேன்னாலும் வாங்கிடுவாங்க. எனக்குத்தான் சின்ன பையன் இல்ல நான்னு […]
“வேலு… ஓடாத. என்னோட வந்து உக்காரு!” ஜீவா அதட்டலிட, அவன் கோவிலுக்கு வெளியே சூடாகக் கொடுத்த புளியோதரையை வாங்கி வந்து தமக்கையின் அருகிலமர்ந்து உண்ணத் தொடங்கினான். தாம்பரத்திலிருந்த
“ஜீவா…” அவன் இவளை அழைத்து, “எனக்கு செம்மையா தலை வலிக்குது. ஒரு டீ கிடைக்குமா?” எனக் கேட்டதும், அவள் நொடியில் அமர்ந்த இடத்திலிருந்து எழுந்தாள். “நான் டீ
“ஏன்கா… அவன் மட்டும் இப்பவே பார்ப்பான். நான் ஏன் லேட்டா போகணும்?” அவள் முகத்தில் கோபம் தெரிந்தது. “சஷ்டி… அங்க ஃபுல்லா ஜென்ஸ்தான் நிக்கிறாங்க. வேலுன்னா உள்ளே
“இந்த டேபிளை எடுத்துப் பின்னாடி போடுங்க. இவ்வளோ சேர்ஸ் வேணாம். மூனு போதும். நடக்க ஸ்பேஸ் வேணும்!” கீதன், சஷ்டிகா உணவகத்தில் நின்று ஆட்களிடம் வேலை ஏவிக்
ஒரு மாதம் குஜராத்தில் சப்பாத்தி, பருப்பு என சாப்பிட்டு சலித்துப் போனது. என்னவோ எங்கு சென்று சாப்பிட்டாலும் அவனுக்கு சென்னை உணவின் ருசி கிடைக்கவில்லை. இத்தனைக்கும் இவர்களுக்கான
மௌனம் – 12 “அக்கா, ஒரு பீஸ்தான் என் தட்டுலருக்கு. இன்னொன்னு வைக்கா!” கோபி சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த தட்டை ஜீவாவிடம் நீட்டினான். அவள் கறித் துண்டுகளை தேயெடுத்து
அன்றைக்கு என்னவோ உணவகத்தில் பெரிதாகக் கூட்டமில்லை. ஜீவா விச்ராந்தியாக அமர்ந்து உணவுண்டு கொண்டிருந்தாள். அலைபேசியைத் தண்ணீர் குவளையின் மேல் சாய்த்து நிற்க வைத்து, பாடகர் தேவாவின் காதல்
ஒரு இண்டர்வியூல இந்தப் படத்தை நீங்க ரொம்ப சாட்டிஸ்ஃபாக்ஷனோட எடுத்ததா சொல்லிருந்தீங்க. அப்பவே உங்களோட எதிர்பார்ப்பு புரிஞ்சுது எனக்கு. சோ, படம் நீங்க எக்ஸ்பெக்ட் பண்ண அளவுக்குப்
மகன் முகமே சரியில்லை என்றுணர்ந்த ரேணுகா, “என்ன தேவா… இந்தப் படம் நல்லா போகலைன்னா அடுத்தப் படம் ஓடும்டா.இதைவிட அதை நல்லா பண்ணு. இதுக்கெல்லாம் சோர்ந்து போகாத.