உள்ளம் – 7.2
அவரைப் பார்த்தவன், “ஹம்ம்… அது இங்க வேலைல இருந்து நிக்கப் போறேன் அண்ணே!” என்றவனின் பதிலில் ஏகத்திற்கும் எதிரிலிருந்தவரின் முகத்தில் அதிர்ச்சி படர்ந்தது. நொடியில் கையிலிருந்தக் குவளையை […]
அவரைப் பார்த்தவன், “ஹம்ம்… அது இங்க வேலைல இருந்து நிக்கப் போறேன் அண்ணே!” என்றவனின் பதிலில் ஏகத்திற்கும் எதிரிலிருந்தவரின் முகத்தில் அதிர்ச்சி படர்ந்தது. நொடியில் கையிலிருந்தக் குவளையை […]
தன்னெதிரே வந்து நின்ற குமரனின் அரவம் உணர்ந்தாலும் மனோஹரி நிமிரவே இல்லை. செய்யும் வேலையைக் கண்ணும் கருத்துமாகக் குனிந்தவாறே செய்து கொண்டிருந்தாள். குமரனுக்கு அத்தனை ஆச்சர்யம். ஒன்று
“ஏங்க, வந்து சாப்பிடுங்க. ஏன் வாசலையே பார்த்திட்டு இருக்கீங்க?” என்ற குரலுக்கு பதிலாக குமரன் உள்ளே வந்து கொண்டிருந்தான். ரங்கராஜன்தான் குமரனை வரச்சொல்லி அழைப்பு விடுத்திருந்தார். “வா
“மனோ, அப்பா உன்னை சாப்பிடக் கூப்ட்டாரு. ஏதோ பேசுவார்னு நினைக்கிறேன். நீ வா…” திவாகர் தந்தையைக் கணித்தவனாகப் பேச, அவளும் அவரிடம் பேச வேண்டும் என எழுந்து
திவாருக்கு அடுத்தப்படியாக குமரனை வைத்திருந்தார். அப்படியிருப்பவனை வேண்டாம் எனத் தூக்கியெறிவது அத்தனை சுலபமாய் இல்லை பெரியவருக்கு. எந்தத் தொழில் என்றாலும், கட்சிக் கூட்டம், கட்சிப்பணி, பிரச்சனை என
மனோஹரியின் பேச்சும் செயலும் வீட்டையே உலுக்கியிருக்க, அன்றைய நாளின் மகிழ்ச்சி மெத்தமாய் அமிழ்ந்து போயிருந்தது. ராதாமணி மகளைத் திட்டிக் கொண்டேனும் மதிய உணவைச் சமைத்து முடித்திருந்தார். ஆனால்,
அவளது கரங்களை விடுவித்தவன், “எத்தனை நாளா இப்படி பேசணும்னு நினைச்ச மனோ. அப்பா நீ பேசுன பேச்சுல உடைஞ்சு போய்ட்டாரு. என்ன பண்றோம், பேசுறோம்னு தெரிஞ்சுதான் பேசுறீயா