காதல் 17.3
அடுத்த விநாடியே அதனை ஒதுக்கி தள்ளியவள் அவர் மன்னிப்பை ஏற்று கொண்டதே பெரிய விடயம் இதில் உனக்கு இதெல்லாம் வேறு கேட்கிறதா என்று மனசாட்சி கேள்வி எழுப்பியது. […]
அடுத்த விநாடியே அதனை ஒதுக்கி தள்ளியவள் அவர் மன்னிப்பை ஏற்று கொண்டதே பெரிய விடயம் இதில் உனக்கு இதெல்லாம் வேறு கேட்கிறதா என்று மனசாட்சி கேள்வி எழுப்பியது. […]
இங்கு குரு தான் அவளது அணைப்பில் அதிர்ந்து நின்றுவிட்டான். நிச்சயமாக மனது மகியை தவறாக எண்ணவில்லை. இதோ இத்தனை மாதங்களாக ஒரே அறையில் இவளை பார்த்து வருகிறானே…?
காதல் 17: “வெளியவே சாப்பிட்டு வந்துட்டிங்களா…?” என்ற மாமியாரின் குரலில் நடப்புக்கு வந்த மகிழ், “ஹான் சாப்பிட்டு வந்துட்டோம்த்தை” என்று பதில் மொழிந்தாள். “ஓ… முன்னாடியே போன்
அவன் அடித்ததை அவ்வளவு எளிதில் அவள் மன்னிக்கத் தயாராக இல்லை. இப்போது மீண்டும் சந்திக்க நேர்ந்தால் வார்த்தைகளைக் கொட்டிவிடுவோம் எனப் புரிந்து, இந்த சூழ்நிலையில் எந்தப் பிரச்சனையும்
‘நீங்க வேணாம்! எனக்கு நீங்க வேணாம்!’ எனத் திக்கித் திணறி முகம் பார்க்காது கூறி தான் அழைத்தப் போது வரமாட்டேன் என மறுத்தவளின் மீதிருந்தக் கோபத்தை இப்போது
குமரன் முகத்தை அனைவரும் நொடி நேரத்திற்கும் அதிகமாகப் பார்க்க, அவனிடம் பதிலில்லை. யாருக்கு வந்த விருந்தோ என்றொரு பாவனையில் நின்றிருந்தான். அதில் திவாகருக்கு சற்றே எரிச்சல் படர்ந்தது.
. அவன் கூறியதற்கு மாறாக ‘இனி இவரை நான் எங்கும் சந்தித்து விடவே கூடாது. என்ன நடந்தாலும் தான் இவரிடம் மீண்டும் போய் நின்று விடக்கூடாது’ என
சடசடவென அவர்களின் பூட்ஸ் சத்தம் அவள் காதிற்குள் நுழையவும் மூடியிருந்த கண்களை அவள் திறந்து பார்க்கும் போது தில்ஷத் அவளை நோக்கி வருவது புரிந்தது. அதற்குள் அவளை