மௌனம் – 5.2
“சாரி… சாரி சாரி ஜீவா. நான் வாட்ச்மேன்கிட்டே ஜீவான்னு ஒரு ப்ரெண்ட் வருவாங்கன்னு சொல்லி வச்சேன். அவர் பாய்னு நினைச்சு நீ வந்ததும் உன்னை உள்ளே விடலை. […]
“சாரி… சாரி சாரி ஜீவா. நான் வாட்ச்மேன்கிட்டே ஜீவான்னு ஒரு ப்ரெண்ட் வருவாங்கன்னு சொல்லி வச்சேன். அவர் பாய்னு நினைச்சு நீ வந்ததும் உன்னை உள்ளே விடலை. […]
நிலைபேழையைத் திறந்து வைத்து, எந்த உடையை உடுத்துவது எனச் சலிப்புடன் பார்த்தாள் ஜீவா. இந்த வருடத்தில் புதிதாக உடை எடுத்ததாய் நினைவில் இல்லை. அன்றாடம் பயன்படுத்தும் உடையெல்லாம்
“ஜீவா… மணி என்னன்னு பார்த்தீயா? சாப்பிட யாரும் வந்தா கடையை அடைக்கப் போறோம்னு சொல்லு!” கிரிஜா மகளை அதட்டினார். “ம்மா… மேன்சன்லருந்து ரெண்டு பேர் சாப்பிட வரலை.
மௌனம் – 4 “ஜீவா… இந்த தம்பி காசு அனுப்பிட்டேன்னு சொல்றாரு. ஆனால் எனக்கு மெசேஜ் எதுவும் வரலை. ஸ்பீக்கர்லயும் சவுண்ட் கேட்கலை. என்னென்னுப் பாரு!” கிரிஜா
நாளை கண்டிப்பாக நேரில் செல்ல வேண்டும் என முடிவெடுத்தான். அவன் இயக்கிய முதல் படமே நல்ல வரவேற்பை பெற்று பேரும் புகழையும் சம்பாதித்துக் கொடுத்ததால், கே.கே.நகரில் ஒரு
ஈரம் சொட்டிய தலையை விரித்துவிட்டு விரல்களால் நீவி காய வைத்தபடியே நீள்விருக்கையில் விக்ராந்தையாக அமர்ந்திருந்தாள் ஜீவா. அன்றைக்கு ஞாயிற்றுக் கிழமை. எப்போதும் ஞாயிறு மதியம் பன்னிரெண்டு மணி
“அப்போ நீ அண்ணனுக்குப் பொண்ணு பார்க்கலை. அப்படித்தானே?” அவன் இழுக்க, “குரு… தேவா உன்னை மாதிரி படிச்சிட்டு ஏதாவது ஒரு கம்பெனியில வேலை பார்த்தா நம்மூர் பொண்ணுங்க
நூற்றுக்கணக்கானோர் கூடியிருந்த அந்த இடம் கசகசவென காட்சியளித்தது. அப்போதைய மக்களின் கனவு கண்ணனாக வலம் வரும் நடிகர் பார்த்திபன், பிரபல நாயகி ஒருவருடன் உணர்ச்சி பூர்வமாக மன்னிப்பு
பன்னிரெண்டரை மணிக்கு மதிய உணவு தயாரானதும் ஆட்கள் குவியத் தொடங்கினர். சஷ்டிகா உணவகம் கிழக்குத் தாம்பரத்தில் அமைந்திருந்தது. அருகே பேருந்து நிறுத்தம், தொடர்வண்டி நிலையம் என ஆட்களுக்கு
மௌனம் – 1 அதிகாலை ஐந்து மணி. கண்களில் அப்பியிருந்த தூக்கத்தை விரட்டியபடியே எழுந்து, கலைந்து கிடந்த கூந்தலைக் கொண்டையிட்ட ஜீவகாருண்யா, ஜன்னல் திரையை லேசாக விலக்கிவிட்டாள்.