உள்ளம் – 23.3
ஏதோ யோசனையில் இருந்தவளுக்கு அப்போதுதான் திவாகர் நினைவு வந்தது. கடந்த பதினைந்து நாட்களாக அவனை வீட்டுப் பக்கமே காணவில்லை என்ற நினைவு எழ, அலைபேசியில் சகோதரனுக்கு அழைத்தாள். […]
ஏதோ யோசனையில் இருந்தவளுக்கு அப்போதுதான் திவாகர் நினைவு வந்தது. கடந்த பதினைந்து நாட்களாக அவனை வீட்டுப் பக்கமே காணவில்லை என்ற நினைவு எழ, அலைபேசியில் சகோதரனுக்கு அழைத்தாள். […]
காதல் 34: “அப்பா… வந்துட்டிங்களா…?” என்ற கூச்சலுடன் ஓடி வந்த பிள்ளைகளின் குரலில் தன்னிலை அடைந்த மகி, “வா… வாங்க உள்ள வாங்க சார்” என்று வழிவிட,
“ஆமா! உங்களுக்காகத்தான் வேலையை விட்டேன்… போதுமா?” இவள் மெலிதாய்க் குரலை உயர்த்த, குமரன் உதட்டில் மெல்லிய புன்னகை படர்ந்தது. அவள் தனக்காக செய்தது வருத்தமாயிருந்தாலும், தனக்காக மட்டும்தான்
இரண்டு நாட்கள் மருத்துவமனை வாசம் முடிந்து குமரன் வீட்டிற்கு அழைத்துவரப்பட்டான். இனி ஒருமாதம் கழித்து வந்தால் போதுமென மருத்துவர் அறிவுரைக் கூறி மருந்து மாத்திரைகளை வழங்கியிருந்தார். கடந்து
ஆனால் அதன் காரணம் ஒரு பெண் அதுவும் இத்தனை நாட்கள் தன்மேல் மட்டும் பாசம் காதல் அன்பு என யாவையும் வைத்திருந்தவளுக்கு இதயம் குருதியை பொழிந்தது. தன்னவனது
காதல் 33: ஹனிகாவிற்கு தான் செவியில் விழுந்த வார்த்தைகளை நம்ப இயலவில்லை. ஒரு வேளை தனக்குத்தான் தவறாக கேட்டிருக்குமோ என்று எண்ணி, “எ… என்ன சொன்னிங்க குரு…?”
“என்ன… என்ன வேணும்?” என்றவள் கைகளை உருவப் போராடினாள். பேச்சில் கோபமோ அல்லது அந்நியத் தன்மையோ அப்பட்டமாய் விரவியிருந்தது.ஆனால் அவனின் பிடி இறுக்கமாய் இருந்தது. “என் முகத்தைப்
அவனிடமிருந்து பிரிந்த விக்ரம் தலையை அசைக்க, “கவனமா போ விக்கி…” என்ற சிந்துவின் குரலுடன் இருவரும் விடை பெற்றனர். இப்போது திவாகரின் பார்வை ஷெண்பாவிடம்தான். செல்லும் அவளைத்தான்
அலுவலகத்தில் அப்படி என்றால் வீட்டு பக்கமே வர பிடிக்கவில்லை. கதவினை திறந்தால் அவளில்லாத வெறுமை அவனை கொன்று திண்றது. அவளில்லாத குழந்தைகள் இல்லாத இருள் சூழ்ந்த வெறுமை
“ஷெண்பா, என்ன பேச்சு இது?” விக்ரம் தங்கையை அதட்ட, “விடு விக்கி!” என குமரன் எப்போதும் போல அவளுக்கு ஆதரவுக்கரம் நீட்ட, இருவரையும் முறைத்தான் அவன். “இதை